موسیقی و اعصاب

در هر زندگی مهم ترین و بالاترین احتیاج انسان داشتن آرامش و آسایش است که نخستین شرط آن حفظ سلامت و صحّت و تعادل روان و اعصاب است.


در بدن انسان دو سیستم اعصاب به نام های سمپاتیک و پاراسمپاتیک وجود دارد که به موازات یکدیگر در تمام بدن منتشر می شوند و وظیفه آن دو کاملا عکس یکدیگر است .
از آنجایی که موسیقی دارای ارتعاشات بی شمار و زیر و بم ها و آهنگ ها و نواهای گوناگون است یک محرّک برای این دو سیستم عصبی به شمار می‌رود و چون موسیقی تاثیر مستقیمی بر روی این دو عصب دارد، لذا هر چه ارتعاشات دریافت شده از طریق موسیقی بیشتر باشد، اختلالات ایجاد شده در این دو سیستم عصبی و آثار مخرّب آن بیشتر خواهد بود .
این اختلال ممکن است در جسم و یا روح انسان ایجاد شود. به طوری که موسیقی های نشاط انگیز افراطی موجب اختلال در هضم، جذب، دفع و ترشّحات غدد، ضربان قلب و تاثیر در فشار مایعات بدن علی الخصوص خون شده و فرد را به انواع بیماری ها دچار می کند .
و نیز از نظر روانی چنان افراد را دچار تهییج می کند که فرد به تدریج دچار ناراحتی های روانی و در نتیجه شب بیداری های زیاد، فعّالیت های بی موقع، خوشی های ناگهانی، خنده های بی جا، پرگویی، ادای سخنان مسخره و هذیان آمیز، حالت عصبانیّت و ناراحتی های دیگر می شود؛ که برای افرادی که معتاد به موسیقی هستند در صورت ادامه ممکن است آنها را به نوعی جنون مبتلا کند. [1]
پی نوشت :
1. حسین عبداللهی خروش، کتاب تاثیر موسیقی بر روان و اعصاب، صفحه12