انسان واقعی

ابوعلی سینا در کتاب الاشارات خود می گوید:

« مَنْ تَعَوَّدَ اَنْ یُصَدِّقَ بِغَیْرِ دَلیلٍ فَقَدِ انْخَلَعَ مِنْ كَسْوَةِ الاِْنْسانِیَّةِ» هر كس كه عادت كرده حرف را بدون دلیل قبول كند، او از لباس آدمی‏ بیرون رفته. یعنی آدم حرف را بدون دلیل نمی‏پذیرد. نقطه مقابلش كسانی هستند كه عادت دارند هر چیزی را بی‏دلیل انكار كنند. این هم بد است.
او می‏گوید: « كُلُّ ما قَرَعَ سَمْعَكَ مِنَ الْغَرآئِبِ فَذَرْهُ فی بُقْعَةِ الامْكانِ، ما لَمْ یَذُدْكَ عَنْهُ قآئمُ الْبُرْهان »
اگر یك چیز عجیبی شنیدی، مادامی كه دلیلی بر امكان یا عدم امكانش‏ نداری رد نكن؛ و قبول هم نكن. بگو ممكن است باشد. انسان واقعی آن است‏ كه قبول و ردّش بر معیار دلیل باشد، و هر جا كه دلیل نبود «لا ادری» و «نمی‏دانم» بگوید.
پی نوشت :
1. شهید مرتضی مطهری، تعلیم و تربیت در اسلام ، ص 281،گفتگوی دینی اسک دین